พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ 'สตรีบำเรอ' กองทัพญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ 'สตรีบำเรอ' ของกองทัพญี่ปุ่นเป็นพิพิธภัณฑ์สิทธิมนุษยชนแห่งแรกของโลกในหัวข้อทาสทางเพศในยามสงคราม เปิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 1998 ที่บ้านแห่งการแบ่งปันในเมืองควังจู สร้างขึ้นเพื่อประณามอาชญากรรมสงครามของกองทัพญี่ปุ่น ฟื้นฟูเกียรติยศของเหล่าคุณยายผู้เสียหาย และใช้เป็นสถานที่ให้การศึกษาทางประวัติศาสตร์แก่คนรุ่นหลัง พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งที่ 1 มีขนาดชั้น 2 เหนือพื้นดินถึงชั้นใต้ดิน 1 ชั้น พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งที่ 2 มีขนาดชั้น 2 เหนือพื้นดิน สร้างขึ้นจากเงินบริจาคของประชาชนทั่วไปและชาวญี่ปุ่นที่มีจิตกุศล
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งที่ 1 ประกอบด้วยพื้นที่จัดแสดงทั้งหมด 5 แห่ง แต่ละแห่งประกอบด้วยห้องประวัติศาสตร์ ห้องคำให้การ ห้องประสบการณ์ ห้องบันทึก และห้องประณาม ในห้องประสบการณ์ซึ่งเป็นพื้นที่จัดแสดงที่ 3 มีการจำลองห้องของผู้เสียหายในยุคนั้น และจัดแสดงสิ่งของที่ใช้ในห้องนั้นด้วย คำให้การของคุณยายผู้เสียหายที่พบผ่านหน้าจอสื่อถึงความเจ็บปวดในยุคนั้น ในห้องบันทึกซึ่งเป็นพื้นที่จัดแสดงที่ 4 สามารถฟังคำให้การด้วยเสียงของคุยยายคิม ฮักซุนในปี 1991 ได้ เริ่มจากคำให้การนี้ ผู้เสียหายจำนวนมากเริ่มส่งเสียงร้องต่อโลกเพื่อให้ระบบทาสทางเพศของกองทัพญี่ปุ่นเป็นที่รู้จัก
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งที่ 2 แบ่งออกเป็นห้องจัดแสดงข้าวของเครื่องใช้ของคุณยายผู้เสียหาย 'สตรีบำเรอ' ของกองทัพญี่ปุ่นและห้องจัดแสดงภาพวาด ผู้เยี่ยมชมสามารถชมห้องจัดแสดงข้าวของเครื่องใช้เพื่อรำลึกถึงคุณยายผู้เสียหาย และห้องจัดแสดงภาพวาดที่คัดเลือกประมาณ 20 ภาพจากภาพวาดของคุณยายกว่าประมาณ 300 ภาพที่บ้านแห่งการแบ่งปันครอบครองมาจัดแสดง นอกจากนี้ยังมีห้องรำลึกที่สามารถจดจำและไว้อาลัยคุณยายผู้เสียหาย และสวนรำลึกที่เชิดชูวิญญาณของคุณยายผู้เสียหาย ในสวนรำลึกมีข้อความไว้อาลัยที่เต็มไปด้วยกระดาษโพสต์อิทสีเหลืองเต็มผนัง ราวกับว่าวิญญาณของคุณยายที่จากไปโดยไม่เคยได้เหยียบแผ่นดินบ้านเกิดขณะยังมีชีวิตได้กลายเป็นผีเสื้อสีเหลืองกลับบ้านเกิด
พื้นที่จัดแสดงกลางแจ้งจัดแสดงรูปปั้นเด็กหญิงชิ้นแรกที่เป็นสัญลักษณ์ของเหยื่อทาสทางเพศของกองทัพญี่ปุ่น “ดอกไม้ที่ยังไม่ทันบาน” (Motda Pin Kkot) และรูปปั้นครึ่งตัวของคุณยายผู้เสียหายที่ล่วงลับไปแล้ว
บ้านนานุม (House of Sharing) เป็นสถานที่ที่ผู้รอดชีวิตซึ่งถูกกองทัพญี่ปุ่นบังคับให้เป็นทาสทางเพศในช่วงท้ายสงครามแปซิฟิก หรือที่เรียกว่า “หญิงบำเรอ” อาศัยอยู่ร่วมกัน เปิดครั้งแรกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1992 ที่ซอเกียวดง เขตมาโป กรุงโซล และย้ายมาที่ตั้งปัจจุบันในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1995 พร้อมสร้างสถานที่พักอาศัยและสวัสดิการสำหรับผู้สูงอายุใหม่ ได้แก่ อาคารที่พัก พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ศาลาสวดมนต์ และศูนย์ฝึกปฏิบัติ

ข้อมูลเที่ยวแบบเข้าถึงง่าย

แปลด้วยเครื่องจากภาษาเกาหลี

การเคลื่อนไหว

ที่จอดรถ

มีที่จอดรถสำหรับผู้พิการ (2 คัน)_สิ่งอำนวยความสะดวกปลอดสิ่งกีดขวาง

ทางเข้าถึง

มีทางลาดไปยังทางเข้า

รถเข็นวีลแชร์

대여 가능(2대/생활관 1층)

ทางเข้าออก

ทางเข้าหลักมีทางลาด จึงเข้าถึงได้ด้วยรถเข็น (ประตูอัตโนมัติ)

ลิฟต์

มีลิฟต์

ที่นั่งชม

장애인 전용 관람석은 없으나 휠체어 접근 가능한 공간 있음