วัดโซแจซา (แทกู)

วัดโซแจซาเป็นวัดสาขาของวัดดงฮวาซา ซึ่งเป็นเขตที่ 9 ของนิกายโจเกแห่งพุทธศาสนาเกาหลี ตั้งอยู่สูง 450 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลบนทางลาดตะวันตกเฉียงใต้ของยอดเขาฮวาฮวาบงในภูเขาบีซึลซาน ชื่อจาแจสา แปลว่า ทำลายภัยพิบัติทั้งปวง วัดนี้ก่อตั้งขึ้นในสมัยชิลลา โดยไม่ทราบวันก่อตั้งและผู้ก่อตั้ง หลังจากนั้นได้รับการสร้างขึ้นใหม่โดยจินโบในปี 1358 ซึ่งเป็นปีที่ 7 ของการครองราชย์ของพระเจ้ากงมิน โดยฮวาลยุนในปี 1457 โดยโอมในปี 1510 โดยชองซิมในปี 1701 และโดยวานซานในปี 1841 หลังจากนั้น ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่โดยเบอโอโปรในปี 1857 และสร้างใหม่โดยวังซานในปี 1900 วัดที่มีอยู่ ได้แก่ แดอุงจอน มยองบูจอน ซัมซองกัก และโยซาแช Daeungjeon ซึ่งมีหลังคาหน้าจั่วมี 3 ห้องที่ด้านหน้าและ 3 ห้องที่ด้านข้าง ถูกรื้อถอนและบูรณะโดย Dalseong-gun ในปี 1976 และได้กลายเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของมหานครแทกู มยองจอนจอนก็ถูกรื้อและสร้างใหม่เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ได้รับการยืนยันว่ารูปปั้นพระกษิติครภโพธิสัตว์ซึ่งประดิษฐานอยู่ในเมียงบูจอนนั้นถูกสร้างขึ้นในปี 1674 จากเครื่องแต่งกายที่ขุดขึ้นมาจากวัดแกอึมบุลซา และการบูรณะเริ่มขึ้นในวันที่ 20 มีนาคมในปีที่ 6 ของการครองราชย์ของเฉียนหลง และแล้วเสร็จในวันที่ 6 เมษายน กล่าวอีกนัยหนึ่ง มีบันทึกวันที่และการซ่อมแซมของบรรพบุรุษ ค่อนข้างมากสำหรับพระโพธิสัตว์กษิติครรภ และถึงแม้จะเป็นผลงานจากปลายราชวงศ์โชซอนตอนปลาย แต่ก็ยังคงรักษาสไตล์โชซอนตอนต้นไว้บางส่วน ทำให้เป็นแหล่งข้อมูลที่ดีสำหรับการวิจัยเกี่ยวกับประวัติบรรพบุรุษ บริเวณใกล้เคียงคือศาลากึมมุลจองซึ่งมีน้ำแร่ว่ากันว่าดีต่อโรคผิวหนังและโรคเรื้อรัง ที่ได้ชื่อเช่นนั้นเพราะฝุ่นเล็กๆ คล้ายฝุ่นทองลอยอยู่บนผิวน้ำในบ่อน้ำพุร้อน

รายละเอียด

ห้องน้ำ

มี